Iisdem creati fluctibus

Pisces natant, volant aves:

Utrumque mortali genus

Paratur esca corpori.

Menti sed aeternae cibus

Debetur alter: haec Dei

Sermone vivit; hanc fovet

Coelestis et nutrit fides.

Quaesita Christi sanguine

Manavit in terras fides,

Et impiarum pectora

Victrix subegit gentium.

Fax illa puris cordibus

Monstrare coelos efficax,

Aeterna dignis incitat

Factis mereri praemia.

Sancti leonum, per fidem,

Mulsere rugitus: truces

Fregere regnantum minas;

Risere stridentes rogos.

Hac luce signatum, Deus,

Calcare dona tramitem,

Et caritatis uberes

Fructus eundo carpere.

Deo Patri sit gloria,

Ejusque soli Filio,

Sancto simul cum Spiritu,

Nunc, et per omne seculum.

Dignas quis, O Deus, tibi

Laudes rependat, qui tuo

Pellis tenebras lumine,

Salutis et monstras viam?

Tu, quam jubes, donas fidem;

Haec cultui praeest tuo;

Haec mentis errores fugat;

Haec corda sursum dirigit.

Te destituta spiritu

Nil pompa sacrorum juvat:

Secreta puri blandius

Tibi litabunt pectoris.

Vox inde cordi consona

Vectigal exsolvet suum,

Et ad salutem libero

Prometur ore veritas.

O, qui superbos respuis,

Et simplices amas, Deus,

Ut crescat in nobis fides,

Cordis tumorem comprime.

Sit summa Patri gloria:

Sit summa Nato, qui fidem

Cruore fundavit suo:

Par sit tibi laus, Spiritus.

O fortis, O clemens Deus,

Salutis auctor, tu fidem

Nostris potenter insere,

Germen salutis, cordibus.

Hinc omne robur ducimus:

Haec arma nobis; hoc manus

Protecta scuto, flammea

Retundet hostis spicula.

Hinc fundimus preces tibi

Sacri sub umbra nominis;

Quo nititur spes omnium

Uno salutis pignore.

Placatus illo nomine,

Labantibus feres opem,

Dabisque, sanctam degener

Ne vita deturpet fidem.

Sit laus Patri, laus Filio:

Par sit tibi laus, Spiritus,

Infusa per quem cordibus

Relucet imis veritas.

Jam sanctius moves opus,

Tecum, Deus, deliberans:

Mundo recenti principem,

Tibique praeconem paras.

Homo creatur; hunc sacro

Coelestis oris halitu

Succendis, et vivam tui

Spirare das imaginem.

Ergo per omnes aequoris,

Telluris omnes et sinus

Regnabit: at memor sui

Deo minorem se gerat.

Heu, caeca cordis pravitas!

Jugum rebellis excutit;

Deo superbus nec timet

Aequare pulvis verticem.

Hinc quanta luctuum cohors

Incumbit orbi perdito!

O Christe, ni feras opem,

Spes tota sontes deseret.

Qui nos creavit, laus Patri;

Qui nos redemit, Filio;

Cujus movemur halitu,

Par sit tibi laus, Spiritus.

Ultricibus nos undique

Dum saucias telis, Deus,

Quis ferre, te praeter, queat

Moerentibus solatium?

Mundus facessat: nil opis

Favore praestat futili:

Fallacibus quin asperat

Alitque fomentis malum.

Flagella nos terrent tua;

Non illa spem demunt tamen:

Quae ferre nos jubes, Pater,

Fiunt medela vulnerum.

At impetus libidinum

Ferocientes comprime:

Haec vera nos vexant mala,

Sanare quae solus potes.

Quid ergo cessas? ingruunt

Intus forisque praelia;

Hosti-ne praeda mens erit

Christi redempta sanguine?

Audis precantes: anxiae

Spes blanda jam menti redit:

O Christe, tetros mors tua

Mortis pavores discutit.

Sit Trinitati gloria,

Quae sic flagellis quos amat

Exercet, ut clementiae

Rursum recordetur suae.

Lugete, pacis Angeli:

Mortalis en ultro Deus,

Culpae gerens imaginem,

Poenam nocentum sustinet.

Amoris O miraculum!

O cordis humani stupor!

Insons Deus neci datur;

Pigebit et sontes pati!

Nos sempiternis crux tua,

O Christe, flammis eruit:

Hie ure vindex, his seca,

Parcas in aeternum modo.